Funkcje zabawy

Funkcja terapeutyczna

Spontaniczny i swobodny wymiar zabawy jest często wykorzystywany przez specjalistów (logopedów, pedagogów, psychologów, rehabilitantów) w diagnozie i terapii dziecka z rożnego rodzaju zaburzeniami.

Psychologowie wykorzystują często swobodną zabawę dziecka do postawienia diagnozy odnośnie jego funkcjonowania emocjonalnego i społecznego, a także intelektualnego. W przypadku stwierdzonych trudności i zaburzeń, techniki zabawowe są wykorzystywane do celów terapeutycznych. Podejście to w znaczącym stopniu rozwinięte zostało w nurcie psychoanalitycznym, a szczególnie przez reprezentantów teorii relacji z obiektem.

Wspólna zabawa z dzieckiem wykorzystywana jest w zajęciach z psychodramy, zabawy ruchowe Weroniki Sherborne stanowią natomiast doskonały przykład zabaw rozwijających kompetencje społeczne, emocjonalne i psychomotoryczne małego dziecka.. W Polsce zabawa stosowana jest w terapii dzieci z zaburzeniami rozwojowymi i emocjonalnymi między innymi przez H. Olechnowicz i M; Kościelską.

W terapii logopedycznej, podobnie jak w psychologicznej, zabawę wykorzystuje się jako narzędzie diagnozy i terapii. Zakładając współzależność rozwojową mowy i zabawy, terapeuci łatwo mogą ocenić możliwości danego dziecka i  na tej podstawie konstruować terapię. Szczególnie zwraca się uwagę na umiejętności dziecka w zakresie zabaw tematycznych i symbolicznych. Techniki zabawowe wykorzystywane są do wprowadzania dziecka w świat języka, do wywoływania głosek, wreszcie do wykonywania żmudnych ćwiczeń artykulacyjnych.

Specyficzna jest rola zabawy w metodzie wczesnej nauki czytania - symultaniczno-sekwencyjnej, której autorką jest J. Cieszyńska. Propaguje ona ideę, iż dzięki zabawie w świat czytania można wprowadzać dziecko już bardzo małe – przed 3 rokiem życia. Im dziecko starsze, tym częściej kojarzy się mu czytanie z nauką i przymusem.

Funkcje terapeutyczne i rozwojowe zabawy wykorzystuje także pedagogika zabawy. Nurt ten opiera się na założeniach psychologii humanistycznej głoszącej wiarę w człowieka i jego potencjalne możliwości. Pedagogika zabawy, wykorzystując metody dramy, zabaw interakcyjnych, gier itp., stara się dostarczać dziecku pozytywnych emocji, poczucia bezpieczeństwa i wspomagać samodzielne inicjatywy.

Funkcja ludyczna

Bawienie się jest czynnością spontaniczną, nie z przymusu, gdyż jest źródłem ogromnej przyjemności i często też satysfakcji.

W tym czasie dziecko uczy się najszybciej, ponieważ uczy się poprzez zabawę. Wtedy to cała aktywność dziecka skierowana jest na poznawanie rzeczywistości i zdobywanie nowych umiejętności. Wszystko to odbywa się w trakcie i atmosferze beztroskiej zabawy – jest przyjemne i niezmiernie ciekawe, pozbawione jakiegokolwiek lęku. Z tego powodu wydaje się ważne to, by tak kierować zabawą bardzo małych dzieci, by jako starsze i jako dorośli nie czuli strachu przed zdobywaniem nowych umiejętności. Każda zaś nauka powoduje zmiany tożsamości. M. Spitzer twierdzi, iż świadomość zmian, jakie powoduje uczenie się, wywołuje u dorosłych strach i lęk. Aby temu zapobiec należy traktować naukę jako przyjemność i nie rozgraniczać jej w dzieciństwie od czasu zabawy. Połączenie takie daje dziecku, a potem dorosłemu, satysfakcję, przyjemność z wykonywanych czynności, które towarzyszą nauce. Odkrywanie i przyswajanie nowych wiadomości staje się zabawą, wyrazem ciekawości świata i własnej osoby oraz otwartości na innych ludzi.

Franz Veldman, holenderski twórca podejścia zwanego haptonomia promował wprowadzanie małego dziecka w świat ukazywany przez dorosłego jako przyjazny i otwarty. Zdaniem tego myśliciela i praktyka klinicznego podejście pełne ufności do innych, pozbawione lęku, obniżyłoby znacznie poziom agresji międzyludzkiej.

Zabawa, dzięki jej fikcyjnemu charakterowi, pozwala oswoić to, czego jeszcze nie znamy, podejść z ufnością do nieznanego.

Funkcja rozwojowa

Dziecko poznaje siebie i świat w działaniu – pisze Danuta Waloszek. Zabawa, jako główna aktywność dziecka, jest dla niego sposobem na poznawanie rzeczywistości, praw rządzących światem natury i światem społecznym, nabywanie nowych umiejętności, oraz poznawanie siebie. Dlatego między innymi nie można oddzielić zabawy od edukacji, jest ona bowiem nieustannym uczeniem się rzeczy nowych.

Pod względem poznawczym zabawa pozwala na wytworzenie schematów dotyczących rożnych dziedzin otaczającego świata. Dziecko zdobywa elementarne wiadomości o strukturze i cechach rozmaitych przedmiotów, nabywa zdolność planowania, uczy się zależności przyczynowo-skutkowych. W zabawie rozwija takie umiejętności jak: analiza i synteza materiału, posługiwanie się symbolami, myślenie abstrakcyjne - umiejętności, których nabycie jest niezbędne do wykształcenia wielu funkcji intelektualnych, a zwłaszcza do prawidłowego rozwoju mowy. Spontaniczna zabawa odgrywa także ogromna rolę w rozwoju zdolności myślenia twórczego.

Zabawa jest często dla dziecka możliwością poznania świata społecznego. To przez zabawę, najpierw z dorosłym, rodzicem, a następnie z rówieśnikami, dziecko nawiązuje kontakt z drugim człowiekiem, uczy się jak budować relacje, jak się w niej zachować, jak dbać o własne granice, jak podejmować role społeczne. Pomimo, iż w okresie wczesnego dzieciństwa dorosły często jest inicjatorem zabawy, a dzieci bawią się razem przy pomocy tzw. zabaw równoległych, gdzie nie ma jeszcze wiele współdziałania, nie ulega wątpliwości, ze obecność i akceptujące spojrzenie innych jest dla prawidłowego rozwoju zabawy niezbędne.

Poprzez zabawę dziecko zaspokaja przede wszystkim swoje potrzeby emocjonalne. Dzięki jej fikcyjnemu charakterowi, zabawa dostarcza maluchowi możliwości przeżywania i wyrażania emocji, których nie odważyłby się być może okazać w rzeczywistości. Jest dla dziecka także szansą na zdobycie wiedzy o samym sobie, wykształcenie poczucia tożsamości. Dzięki czynnościom zabawowym dziecko poznaje swoje ciało, własne możliwości, reakcje emocjonalne. W zabawie kształtuje się struktura Ja, poczucie sprawczości oraz sieć wartości małego dziecka.

Fundamentalne dla rozwoju dziecka jest to, że w swojej zabawie wybiega ono często jeden krok do przodu, przed swój realny poziom funkcjonowania. Otrzymując odpowiednią pomoc dorosłego dziecko może przejść od poziomu aktualnego rozwoju na poziom rozwoju potencjalnego, czyli rozwinąć w pełni swoje możliwości.


 

Dodatkowe informacje

xnxxvideox.com

xnxx